Pensoj

Mi scivolas se mia geedziĝa estas finata.

Mi geedziĝis kun mia edzino antaŭ preskaŭ dekdu jaroj, konante ŝi antaŭe tri jaroj. Kiam ni geedziĝis, mi kredis ke nia amo sufus por tutaj niaj vivoj. Sed, ni estas tie ĉi nun, kaj mi ne povas diri ke mi konas se ŝi plu amas min ... aŭ se mi plu amas ŝin.

Kiel ni venis al tian lokon? Kiel povas du geviroj, kiuj diris ke ili amos ĉiam, rivi kie ili ĉiam, aŭ preskaŭ ĉiam, koleras? Mi ne povas feliĉigi ŝin plu. Kiam ŝi leviĝas matene, ŝi parolas kolere al mi; kiam ŝi revenas al hejmo poste sia laboro, ŝi parolas kolere al mi. Estas kiel ŝi ĉiam koleras, al mi, al aliulo, al ĉiuj kaj al ĉiojn. Kaj kiam ŝi koleras, ŝi uzas vortojn malbonegajn. Hieraŭ mi devis fermi la porton de la ĉam ke ŝi estis, ĉar ŝi estis kolerdiranta "Fiku tion! Fiku! Fiku!" denove kaj denove, unu foje poste alia. Ŝi ofte faras tion, kaj mi ja dormemas de tio.

Mi ja dormemas, kaj mi ne povas kontinui tiel. Hodiaŭ vespere, mi demandis de mi se mi povas kontinui geedziĝe tiel, kaj mi komprenis ke mi ne povas. Ni jam geedziĝas dekdu jarej. Kiel oni kontinui tiel por kvardek jaroj ke ankoraŭ venas? Kiel oni kontinui tiel por tridek jaroj ke ankoraŭ venas? Dudek? Mi ne povas, kaj mi ne certas ke estas iu kiu povas, sen feliĉeco sufa por diri "Mi amas mian edzinon."

Mi ne certas plu se ŝi plu amas min. Estas kiel nia geedziĝo mortis.

Ankaŭ, ni havas tri gefiloj; la plijunaj aĝas malpli unu jaro.

Mi ne volas por ili grandiĝas kun deedziĝo de ilia gepatroj ... sed mi ankaŭ ne volas por ili grandiĝas kun la kolero de sia patrino ĉiam kie ŝi estas.

Sinjoro Eternulo, aŭskultas mian preĝon, kaj trovigu por mi la respondon de tia problemo, ĉar mi ne scias via vojo.

how i feel

How do I feel sometimes? Powerless.

Unable to get a job.
Unable to give my kids the social chances they need.
Unable to keep them challenged and interested at school.
Unable to forge a way that I once saw as clearly as burning sword.
Unable to gain acceptance while retaining my integrity.
Unable to keep others from sliding into bitterness and despair.
Unable to cry, "Land ho!" and hope that it is not another cresting wave.
Unable to write two meaningful sentences that no one else has written a thousand times before.

Other times I merely feel overwhelmed.

Overwhelmed by an economy that is tanking so fast that the Ti-D Bowl man has drowned.
Overwhelmed by the demands of being a parent.
Overwhelmed by social machinery I've never understood myself.
Overwhelmed by doubt that keeps me spinning too fast to read a map.
Overwhelmed by the feeling that life has become a spectator sport.
Overwhelmed by the alienation others around me feel.
Overwhelmed by the sea that rises and rolls, mile after mile, without release.
Overwhelmed by ideas that want to be shared and stories to be born if only I had the discipline and the will.

Still other times I feel more capable.

driving back the rats

One of the perils of staying at home with the kids is that after a while rats begin to eat your brain.

I feel the progress of the rats in dozens of different ways: the difficulty I have in getting back into "the zone" and finding the mania that lets me write well, the steady consumption of my mind with minutiae and daily grindings, and the way I've had to remind myself that I really am an intelligent and articulate fellow with viewpoints that other people need to hear.

Reclaiming my cerebral cortex from the infestation of rodents takes deliberate effort. I need to set aside time to write, even if it's just a pissante little entry on my blog that only a few friends and relatives will read. I need to watch something a little deeper than the Bugs Bunny cartoons I've taught my daughters to love. And while it's OK to read a Brian Michael Bendis treatment of Daredevil, it doesn't exactly hurt to read an old German revenge epic like "The Nibelungenleid" every now and then either.

The rats are winning, and I need to drive them back.

Today I took my first art lesson at the art studio where Evangeline has been taking classes for the last three years. It was nothing particularly advanced; it was, in fact, foundational, dealing with the four basic shapes and simple shading techniques, as well as an introduction to basic artist vocabularly like "restating the line."

The first week went well. I'm learning to hold (and sharpen) a pencil all over again -- the way I've been doing it for the past 32 years is all wrong, and always has been, but no elementary school teacher ever was able to get me to change -- but I came in already knowing a little about perspective, about the importance of making a line with a single bold stroke, and having picked up a few tidbits from having an artistically gifted daughter.

Best of all, I'm taking the class with my other daughter, Rachel, and we're learning together.

I'm having a great time, and the rats are drawing back, even if just a little bit.



Copyright © 2008 by David Learn. Used with permission.


Tweet


Psst! I totally stole this from Brucker.

gngh

My kids are talking to me. It takes all I can muster not to yell at them to leave me alone.

They're leaning on me, touching my shoulder, sitting on my lap. They're looking at the birthday invitations we're designing on the computer, and I can't take it. The room is falling down around me, and I want to push them away, to "respect my space."

My back is hunched over, my arms and legs are pulled in as tightly as I can manage. I want to flee, to run far away from here, but I cannot. So instead I pull myself into a ball and try to hide.

Every muscle in my body is tight and hard. Every thought is racing, looking for somewhere safe. As I talk on the phone, my hands slide all over my arms and chest, trying to relax myself and to draw out the tension before I snap. A voice in the back of my head is screaming, and all I want to do is to run as far away as I can.

What is this about? What the hell is going on?

Copyright © 2006 by David Learn. Used with permission.


Tweet